متم‌ّنوره ولوكره الكافرون « 1 » » يعنى حسين بن‌ابىالخطّاب ثقهء جليل گفت : با حضرت امام علىالنّقى عليه السلام بودم و آن حضرت نشسته بود در مسجد رسول صلى اللَّه عليه وآله وسلّم در مدينه ، پس جماعتى از اصحاب به خدمت آن حضرت آمدند ، و يكى از ايشان ابو هاشم جعفرى بود ، واو مردى بود بليغ وفصيح ، واو را نزد آن حضرت منزلت عظيم بود ، كه ناگاه داخل مسجد شدند جماعتى از صوفيه ، و در يك جانب حلقه زدند ، ونشستند ، و به « لا إله الّا اللَّه » گفتن مشغول شدند ، پس امام عليه السلام به اصحاب خود خطاب فرمود كه : التفات مكنيد به اين جماعت فريبندگان ، كه ايشان جانشينان شيطانند يا هم قسمانند با شيطان ، و خراب كنندگان قواعد دينند ، اظهار زهد مىكنند از براى آسايش دادن‌بدنهاى خود ، و شب بيدارى مىكشندبه جهت شكار كردن چهار پايان - يعنى مسخّر كردن آنهائى كه مانند چهار پايانند - گرسنگى مىخوردند مدّت عمرى ، تا رام كنند از براى پالان كردن ، خرى چند را ، « ولا إله الّا اللَّه » نمىگويند مگر ازبراى فريب دادن مردمان ، وكم نمىخورند در حضور مردم مگر از براى پر كردن كاسه‌هاى بزرگ

--> ( 1 ) - حديقة الشيعة : 602 .